Nie lubię związków, szczególnie w młodym wieku. Są bardzo zobowiązujące, a przecież młodość jest po to, aby się wyszaleć. Jednak mam czasami chwilę słabości i uczucia wygrywają, widząc piękne niebieskie oczy, koronkowe sukienki i......Warszawę. 

Idziesz ulicą, jesteś tylko Ty i milion innych ludzi, o których nie masz zielonego pojęcia. Nie zapominajmy o ciągłym ruchu ulicznym i hałasie, który towarzyszy Ci zawsze i wszędzie. Przeskakujesz z jednego miejsca w drugie. Używasz do tego przeróżnych środków transportu. W między czasie przeglądasz wszystkie social media i łapiesz kilka pokemonów, które pojawiły się na twojej drodze. Gdy już znudzi Ci się ekran twojego wypasionego (to takie zabawne słowo) telefonu, podnosisz wzrok i dostrzegasz coś pięknego. Czujesz się jak Carrie Bradshaw w Wielkim Jabłku po raz pierwszy. Jedyna różnica? Twoje jabłko jest odrobinę mniejsze, ale wcale nie gorsze. Znajdujesz się w samym centrum państwa polskiego. Wokół piękne budynki, parki, w których non stop coś się dzieje. Idąc chodnikiem mijasz Niemca, Turka, Anglika, Rosjanina i wielu wielu innych. Masz wszystko pod nosem, co tylko zapragniesz. Czujesz się jak ryba w wodzie. Tak to twoje miejsce na świecie, to tu właśnie należysz. Kocham Cię Warszawo, jestem Tobą totalnie zauroczona!

W polskich górach ostatni raz byłam jakieś 4 lata temu. Chociaż po każdej podróży w te strony jestem niesamowicie zmęczona - dla widoków warto! Plan naszej wycieczki obejmował spędzenie calutkiego dnia w Karpaczu, wędrując po górskich szlakach aż do szczytu Śnieżki i z powrotem. Droga była tak wyczerpująca i długa, że nie raz miałam ochotę się poddać. Jednakże doszłam do punktu 1603 m n.p.m. wyczerpana, ze spuchniętą kostką, ale dumna z kilometrów jakie pokonałam. Łącznie pokonaliśmy 27 km trasy na pieszo, więc nie dziwne, że każdy następnego dnia miał potworne zakwasy. Krajobraz, dobra pogoda, wygodne łóżko hotelowe i świetny mecz Polska-Niemcy były dobrą rekompensatą.

Kilka dni temu cała moja klasa (i inni ludzie) wybrała się na trzydniową wycieczkę w południowo-zachodnią część naszego kraju. Na pierwszy ogień poszedł Wrocław. Stare Miasto dosłownie zawładnęło moim sercem ze względu na architekturę. Budowle klasycystyczne czy modernistyczne zawsze przykuwają mój wzrok. Kolejna rzecz - atmosfera. Kocham duże miasta za to, że każdy ma cie w głębokim poważaniu i nie patrzy się jak na idiotę, gdy masz np. kapelusz na głowie. Może to nie Nowy Jork, ale widok z okna hostelu na piątym piętrze sprawił, że chciało się siedzieć i marznąć na parapecie. Pomijając uroki miasta przejdę do dwóch głównych atrakcji tego dnia, czyli zoo i teatru. Zoo jak to zoo, duże zbiorowisko zwierząt, za każdym razem ekscytujące tak samo. Moją uwagę przykuły głownie foczki i manaty.
Za to teatr.... jestem wielką fanką chodzenia na spektakle. Zazwyczaj bywałam na adaptacjach lektur szkolnych i musicalach, więc przedstawienia 'Smycz' byłam niezwykle ciekawa. Bardzo kontrowersyjny, realistycznie ukazujący współczesny świat i odtworzony przez jednego aktora (za to jakiego!). Podsumowując, miasto wywarło na mnie bardzo pozytywne wrażenie i mam nadzieję, że prędko tam wrócę, by zobaczyć więcej ciekawszych zakątków. Niedługo fotorelacja z kolejnych dni wycieczki, ta krajobrazowa.